خطر ریزش طنز!


لطفا با کلاه ایمنی وارد شوید!!

فیه ما فیا

دکترها برای آدم‌ها رژیم لاغری می‌نویسند
آدم‌های لاغر
قلیان چاق می‌کنند و می‌کشند
قلیان‌های چاق
آدم‌های لاغر را می‌کـُـشند.

دود، همه جا را گرفته است
آن قدر که همین دیروز
غزلی با وزن ِ
«قـُـل قـُـلاتن قـُـل قـُـلاتن قـُـل قـُـلات»
برنده‌ی جشنواره‌ی شعر جوان شد
و حُضار ِ در سالن به جای کف زدن
سرفه کردند!

تا این جشنواره‌ها
وزن‌ها را خریده‌اند،
تا این رژیم
دکترها را خریده است،
و تا این دکترها
دکترایشان را خریده‌اند،
بهترین راه تمام کردن این شعر ِ لاغر این است:
«با تشکر از خانواده‌ی محترم قلیان
و سایر بستگان و آشنایان!»

   + فرزین کشاورز - ٥:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/۱٩

بگو که میمانی!

 

و هشت سال گذشت از ریاست‌ات دُکی جان

دلم عجیب برایت

تنگ خواهد شد...

 

دُکی بمان و نرو

کمی به فکر لبم باش

که با نبودن تو خنده‌ای نخواهد داشت.

کمی به فکر عدالت

که با نبودن تو بس یتیم خواهد شد!

کمی به فکر لولو باش

و یا زبانم لال

کمی به فکر ممه.

 

دُکی بیا که بگویم دلم چقدر شدید

برای کاپشن تو

برای خنده ی تو

برای استیل تُخس کمی یه دنده ی تو

 برای هاله‌ی نور

برای صحبت  بس عالمانه‌ات ز ظهور

 تنگ خواهد شد.

 

تو هشت سال اینجا بذر عدل پاشیدی

بمان و کود بده بلکه سبز هم بشود

 تو هشت سال اینجا بر سوال خندیدی

بخند و پرت بگو تا خبرنگار به مرز جنون رسد بدود!

 

تو هشت سال تمام

میان سفره‌ی ما نفت خام پخشاندی،

و از همین لطفت،

پدر، سیاهی ِ سفره بلای جانش شد

سیاه سرفه گرفت.

 

و سر تر از همه شاهکارهای تو این بود:

تو هسته‌های همه میوه‌ها غنی کردی

و میوه چون بمبی در میان مردم ریخت

 و انقدَر خوردند

که پاک یُبس شدند.

 

نگو نمی مانی

نگو که مهلت نیست

دُکی تو که بروی،

میان عدل و ستم باز جنگ خواهد شد

و عدل، موش و ستم چون پلنگ خواهد شد

و از همه بدتر

سوژه‌ی طنزم بی تو لنگ خواهد شد!

بگو که می مانی...

 

پی نوشت: منظور از دکی در این شعر، دکتر ارنست کارتون مهاجران است!!! شک نکنید

   + فرزین کشاورز - ۸:۱۳ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/۱٤